ALINTIDIRR....

Anne
 
Hakkın ödeşilmez eşin bulunmaz
Beni ak sütünle besledin ANNE
Şefkatin bir şeyle satın alınmaz
Kulağıma ninni söyledin ANNE

Ne kadar tetlıydı gel yavrum derken
Seyrederdi mışıl mışıl uyurken
Elinde avcunda hiç bir şey yokken
Giydirdin kuşattın süsledin ANNE

Bu gece rüyamda yaktın özümü
Şahballı’yım tutamadım sözümü
Okşadın saçımı öptün yüzümü
Başımı göğsüne yasladın ANNE
Şair : Hilmi Şahballı

O bir anne şairi

Türkiye, 14 Mayıs 2006 Pazar
Özcan Ünlü

Peygamber Efendimiz, “Cennet annelerin ayakları altındadır” derken, anneliğin sadece sosyal hayatta önemli bir kurum olmadığını, İlahi İrade katında nasıl büyük bir anlam ifade ettiğini de vurguluyordu. Anatolie France, “Analık sanatının ilk şartı çocuk uyuduktan sonra uyumaktır” derken annenin fedakarlığını; Ostrovski, “Anneler, her şeyi görmeseler bile kalpleriyle duyarlar” sözüyle annenin şefkatini ve merhametini; Victor Hugo, “Çocuğunu kaybeden bir anne için her gün ilk gündür; bu ıstırap ihtiyarlamaz” diyerek anne için evladın önemini; Emile, “Hiçbir süs ve makyaj bir bayanı, analık sevgisi kadar güzelleştiremez” sözüyle anneye has duruşun hiçbir güzellikle ölçülemeyeceğini vurgulamıştır.

Anne ölünce çocuk...
Dünya ve Türk edebiyatında ‘anne’ kavramı; sevgili, yar, iman vb. gibi temalar gibi ve hatta onlardan daha fazla yer tutar. Memlekete, bayrağa, ülküye, ideale, toprağa ‘anne’ gözüyle bakan şairler kadar, şiirlerinin merkezine anneyi yerleştirenlerin sayısı da azımsanmayacak kadar çoktur.
“Annem İçin” başlıklı şiirinde “Bir günümüz bile sensiz geçmezken/ Şimdi mezarına hasretiz anne...” diyen Ahmet Hamdi Tanpınar; “Anneler Ve Çocuklar” şiirinde “Anne ölünce çocuk/ Bahçenin en yalnız köşesinde/ Elinde bir siyah çubuk/ Ağzında küçük bir leke...” diyen Sezai Karakoç; “Anne” şiirinde “Sahi senden mi doğdum anne/ Yollar nehirler kuşluk vakitleri dururken/ bir insandan mı doğar bir çocuk” diyen günümüzün önemli şairlerinden Haydar Ergülen ve onlarca şairin şiirlerinde de ‘anne’ bir referans olarak yerini alır.

Merhametli sığınak
Türk edebiyatı ve fikir hayatının geçen asrına damga vurmuş ve etkileriyle milyonları eserlerine çekmiş Üstad Necip Fazıl Kısakürek için ‘anne’, hüzün ve acının ilacı, şefkat limanı ve sığınağı... Üstad, “Anneme Mektup” şiirinde, çeşitli sebeplerden dolayı uzak kaldığı ve son bir defa görmek istediği annesine şöyle sesleniyor:
“Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,/ Her gün biraz daha süzülmekteyim./ Her gece, içinde mermer döşeli,/ Bir soğuk yatakta büzülmekteyim./ Böylece bir lâhza kaldığım zaman,/ Geceyi koynuma aldığım zaman,/ Gözlerim kapanıp daldığım zaman,/ Yeniden yollara düzülmekteyim./ Son günüm yaklaştı görünesiye,/ Kalmadı bir adım yol ileriye;/ Yüzünü görmeden ölürsem diye,/ Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim.”
Kısakürek’in, sadece bu şiirinde değil, “Anneciğim”, “Anneme”, “Vehim”, “Dua”, “Çocuk”, “Visal”, “Gurbet”, “Kaldırımlar” ve bir şaheser olarak okurlarını selamlayan “Çile”sinde de anne temalı mısralar ve vurgulara sıkça rastlıyoruz.

Her zaman ümitli
Necip Fazıl Kısakürek, yaşadığı acıların ve çektiği çilelerin sağlamasını ve muhasebesini annesinin vicdanında yapar. Sanki çocukluğunun masum, saf ve sahihliğini onu hayal ederek yeniden yaşar ve o anda içinde bulunduğu ruh halini onunla temize çekmeye çalışır. Sıkıntıya düştüğü zamanlarda “Ak saçlı başını alıp eline,/ Kara hülyalara dal anneciğim!/ O titrek kalbini bahtın yeline,/ Bir ince tüy gibi sal anneciğim!” diye seslenen Üstad, “Anneciğim” isimli bu dikkat çekici şiirini, karanlıkların biteceği ümidini her zaman taptaze tutarak bitirir; “Gözlerinde aksi bir derin hiçin,/ Kanadın yayılmış, çırpınmak için;/ Bu kış yolculuk var, diyorsa için,/ Beni de beraber al anneciğim!..”
Derin ve oylumlu şiirlerinde kurguladığı bütün ‘şeyler’ gibi ‘anne’yi de müthiş bir ustalıkla işleyen Üstad’ın, şiirleri kadar mesela, “Gençliğe Hitabe” gibi nesirlerinde de anne kavramına dikkat çekici vurgular yaptığını görürüz.

> Üstad’ın kaleminden
Anne girdin düşüme.
Yorganın olsun duam;
Mezarında üşüme.

Anlamam, anlatamam.
Düşen düştü peşime,
Artık vadeler tamam...
HHH
Her gün elim tokmakta,
Bir an irkiliyorum:
Annem belki yatakta,
Annem belki toprakta.

Gün batıyor şafakta;
Biliyorum, biliyorum:
Tabut gıcırdamakta
Ve hevesler damakta...
***
Yalvardım: Gösterin bilmeceme yol!
Ey yedinci kat gök, esrarını aç!
Annemin duası, düşte perde ol!
Bir asâ kes bana , ihtiyar ağaç.
***
Annesi gül koklasa, ağzı gül kokan çocuk;
Ağaç içinde ağaç geliştiren tomurcuk...
***
Dağda dolaşırken yakma kandili,
Fersiz gözlerimi dağlama gurbet!
Ne söylemez, akan suların dili,
Sessizlik içinde çağlama gurbet!
Titrek parmağınla tutup tığını.
Alnıma işleme kırışığını
Duvarda, emerek mum ışığını,
Bir veremli rengi bağlama gurbet
Gül büyütenlere mahsus hevesle,
Renk dertlerimi gözümde besle!
Yalnız, annem gibi, o ılık sesle,
İçimde dövünüp ağlama gurbet!..
***
Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan;
Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan;
***
Hatıra küpü, devril, sen de ey hayal, gömül!
Sonu gelmez visalin gayrından vazgeç, gönül!
O visal, can sendeyken canını etmek feda;
Elveda toprak, güneş, anne ve yar elveda!
***
Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi
Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandir.
Kaldırımlar, duyulur ses kesilince sesi,
Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.


Bıçak soksan gölgeme
Sıcacık kanım damlar
Gir de bir bak ülkeme
Saçsız başsız adamlar
Ağlayın su yükselsin
Belki kurtulur gemi
Anne seccaden gelsin
Bize dua et emi

aLINTIDIR

bir şiirde ben paylaşayım dedim..

Anne

Anne inleyen bir ney, anne hicrandan yumak,
Gözleri buğulu, nemli ve her zaman zâr zâr...
Kaderidir annenin ocaklar gibi yanmak,
Hep hüzünlü eser onun ikliminde rüzgâr.
Kuşlar gibi titrer o güneş yüzlü nevhayâl,
Sîmasında alacakaranlık endişesi...
Her mevsim ayrı bir ızdırap, ayrı bir melâl;
Dilinde özleyişlerin sihirli bestesi...
Sînesi sımsıcak, çehresi de îmâlıdır,
Semtinde herdem bir büyülü râyiha eser.
Duyguyla süzülmüş gözleri hep hummâlıdır,
Altın şakaklarında sarı güller gibi ter.
Rahmet-zahmet iç içe... bilmez geçen zamânı,
Ne yazları, ne kışları, ne renkli bahârı,
Ne gurûbu ne de şafağın söktüğü ânı,
Her zaman duman dumandır o nazlı efkârı...
Bir kuluçka gibi sancılı gecelerinde,
Hep şefkatle çarpan kanat sesleri duyulur...
Amansız hislerin öldüren pençelerinde,
Yüreği bir matkap salınmış gibi oyulur.
Elemi çok olsa da şekvâsı işitilmez,
Bir Eyyûb sabrıyla göğüsler hiç-olmazları...
Onda ızdırap bitmez, acılar dinmek bilmez,
Sönmeyen bir azimle aşar aşılmazları.
Kanmaz aslâ sevmeye, O sevgiye susuzdur,
Şâire "su" dedirten hisle "evlât" der inler.
Herkes derin uykularda iken o uykusuzdur,
El açar Yaratan’a balalarını diler...
Yürüdüğü yol, onun hislerinin yoludur,
Durmaz, bir süvâri gibi yürür dolu dizgin...
O, yeryüzünde en ululardan uludur,
Sînesi meleklerin sînesi kadar engin...
................................................
................................................
Zambaklar gibi sihirli çehrende,
Varlığımı kucaklayan bir ışık;
Duydum o duyulmazları sînende,
Sen bir rüyâsın benim için artık...
Nûru öteden pırıl pırıl sîman,
Ukbâ derinlikleriyle büyülü...
Tülleniyor hülyâlarımda her an,
Ölümsüz rûhunun bembeyaz tülü...
Bir yâd-ı cemîlsin, kabrin sîneler,
Hazan yaşamıştın; ölüm bahârın...
Duâyla gerilmiş bütün gönüller,
Berzah yamaçlarında bestekârın.

Kaynak: Sızıntı, Ağustos 1993
M. Fethullah Gülen

saol

O gün...Nasıl da yağdı yağmur! Ben seni düşünüyordum sırılsıklam olacaksın diye;Biliyorum ki sen de beni merak ediyordun "Oğlum bir şemsiye bari alsaydın,hasta olacaksın "diye.Sen ömrünce hep beni düşündün zaten..

Anne böyle yapma,derdim kırkımı geçtim artık."Sen benim hala çocuğumsun" derdin.

O..Yağmurlu günde sen Hakk`a yürümüştün.Ve tam on senedir kendimle başbaşa kaldığımda ben aşağıdaki şiirimi okurum sana.Çünki sen beni dinlersin,değil mi anne?

Ne kadar yalnızım gittin gideli !
Akan yaşlarımı silen yok anne.
Hiç kimse derdime çare olmuyor,
Beni senden başka bilen yok anne.

Her gece camlarda gözlerdin beni.
İki gün görmesen,özlerdin beni.
Ana yüreğinde közlerdin beni,
Sensiz hanemizde gülen yok anne.

Romatizmalıydı tombul dizlerin.
Her köşemizde durur izlerin.
Yön verirdi bana veciz sözlerin,
Şimdilerde öğüt alan yok anne.

Ne tutarsam sapı elimde kaldı.
Yoksun diye evde çiçekler soldu.
Neş`enin yerini hüzünler aldı,
Vallahi sözümde yalan yok anne.

Kimbilir çekecek daha neler var?
İnsanız,bin türlü bahaneler var.
Cennet-i Âlâ`da şahaneler var,
Sizden başka onu bulan yok anne.

Boşa yağdırmadım başa kışları.
İçime akıttım kanlı yaşları.
Yanyana dizili kabir taşları,
Ne yazık,ölenle ölen yok anne.

Sen benim gönlümde gerçek erendin.
Kurumuş bahçede yediverendin.
Varını yoğunu ele verendin,
Bu fani dünyada kalan yok anne.

Eyvah ! Kıymetini yeni anladım.
Acıyı tattıkça seni anladım.
Bağrına bastığın beni anladım,
Sevgiyi kaybedip bulan yok anne.
Yok anne...Anne..Anneciğim.
 
Esat Anık

ANAM



Gül yüzlü anam

Gözleri ışıl ışıl

Yüreği sevgi dolu anam

Taş yüreklim, ak yazmalım

Damarımýın kanı, kemiğimin eti anam.

Bilirim beni düşündüğünü

Bilirim kalbinin benim için attığını

Ve saçlarını benim uğrumda ağarttığını

Gece demeden, gündüz demeden

Kundakladın, giydirdin, yedirdin, yıbayan

Canından bir parçaymış gibi baktın

Ve bu yaşa getirdin

Hakkını nasıl öderim bilemem

Adını gökyüzüne yıldızlarla da yazsam

Yine emeğinin karşılığı olamaz...

Teşşekürler !!!....