bazı Günler Mustafa  Makbule’yi   Bakla Tarlasında Yalnız Bırakıp Çevrede Gezmeye Çıkıyordu. Bir Gün  Mustafa  Gezerken  Bir Kaval Sesi Duydu. Bu Kavalı Kimin Çaldığını Merak Edip Kaval Sesinin Geldiği Tarafa Doğru Yürüdü. Biraz Gidince Baktı İlerdeki Bir Ağacın Altında On Yaşlarında Bir Çoban Kaval Çalıyor, Etrafında Da Koyunlar Otluyordu. Mustafa Bu Çocuğun Kavalıyla Yarattığı Sihirli Dünyasını Bozmak İstemedi. “ Varsın Çalsın Garip “ Diye Düşündü.        “ Ben De O Kaval Çalmayı Bırakıncaya Kadar Burada Oturur, Beklerim. “ Aradan Yarım Saat Geçti. Çocuk,  Türküler, Oyun Havaları Çaldıktan Sonra Kavalını Ağaca Yasladı Ve Azık Torbasını Açıp Yanında Getirdiği Yiyecekleri Yemeye Başladı. Mustafa Oturduğu Yerden Kalktı, Çocuğun Yanına Doğru Yürümeye Başladı. Karşıdan Birisinin Gelmekte Olduğunu Otların Hışırtısından Duyan Çocuk Başını Kaldırdı. Geleni Tanımıyordu. “ Acaba Kim Ki? “ Diye Düşündü. Mustafa Çocuğun Yanına Gelince Gülümseyerek:

“ Merhaba Arkadaş, Afiyet Olsun “ Dedi. “ Benim Adım Mustafa. İzin Verirsen Yanına Oturmak İstiyorum. “

çoban Çocuk:

“ Tabii Gel Gel, Buyur Şöyle “ Dedi. “ Hem Bak Acıktıysan Hiç Çekinme Ye Bir Şeyler Karnını Doyur. Yemezsen, Darılırım. “

mustafa Çocuğun Yanına Oturdu. Sessizce İkisi Birlikte Yemeklerini Yediler. Daha Sonra Mustafa: “ Arkadaş, Çok Güzel Kaval Çalıyorsun. Kendi Kendine Mi Öğrendin Yoksa Bir Öğreten Mi Oldu? “ Diye Sordu.

çoban Çocuk:

“ Köylük Yerde Böyle Eften Püften İşleri Öğreten Olmaz  “ Dedi. “ Benim Dedem De Çoban, Babam Da Çoban, Eh, Ben De Çoban. Beş Yaşına Bastığımda Babam, Haydi Bakalım Ali, Al Güt Şu Koyunları,  Deyip On Tane Koyun Verdi Bana. O Günden Bu Yana Çoban Olup Çıktık İşte. Dedemi, Babamı Kaval Çalarken Dinledimdi. Bir Gün Canım Sıkıldı, Bu Kavalı Yaptım. Öyle Böyle Derken Öğrendim Çalmasını. Güzel Çaldığımı Az Önce Sen Dediydin. Sağ Olasın. “

“ Peki Arkadaş, Çoban Olarak Yaşamını Sürdüreceğini Söylüyorsun. Tabiatla İç İçesin, Koyunlarını Güdüyorsun, Dilediğince Kavalını Çalıyorsun. İşine Pek Karışan Olmaz. Özgürsün, Belki Mutlusun Da. Fakat, Senden Öncekilerden Gördüğün, Onların Yaşadığı Yaşam Tarzının Dışına Çıkarak, Dışarıya Taşarak, Daha Aktif Bir Hayat Yaşamayı Arzulamaz Mısın? Kendine Bir Hedef Seçersin Ve Hedefine Varmak İçin Yeterli Bilgiyi Öğrenmeye Okula Gidersin. Bu Ön Bilgiyi Öğrendikçe, Öğrendiklerinin Işığında Fikirlerini Geliştirirsin. Eğer İsterse Kişi Vatanına, Milletine Faydalı Olabilecek Pek Çok İş Başarır. “

“ Ne Yalan Söyleyeyim, Söylediklerinin Bazı Yerlerini Tam Olarak Anlayamadıysam Da Çoğunu Anladım. İyi Güzel Diyorsun Da Bizim Köyde Okul Yok Ki. Şehirdeki Okula Gitmeye Kalksam, Hiç Tanıdığımız Yok Orada, Kalacak Yerim Yok  Zaten Babamlar Bırakmazlar Gideyim. Belki Onlar Da İsterler Ali Amir-memur Olsun Ama Şu Gördüğün Koyunların Başına Bir Çoban Lazım. Zaten Herkes Amir-memur Olsa, Çobanlığı Kim Yapacak? Boş Ver Beni Be, Düşünme Beni Be, Bırak Ben Çoban Kalayım. Sen Asıl Kendinden Haber Ver, Buralarda Kimlere Misafir Geldin Ki? Hem Senin Geldiğin Şehir Büyük Mü? Sizin Okulda Çok Çocuk Var Mı Okula Giden? “

“ Bak Arkadaş, Hayatta İnsanın Eline Birtakım Fırsatlar Geçer. Önemli Olan Ele Geçen Bu Fırsatları En İyi Şekilde Değerlendirebilmektir. Bunun İçin De Gayret Gereklidir. Eğer Biz Seçtiğimiz Hedefe Ulaşmak İçin Yeterli Gayreti Göstermezsek, Zaman İçinde, Hedefimize Gittikçe Yaklaştığımızı Değil, Bilakis Hedefimizden Giderek Uzaklaştığımızı Fark Ederiz. Kimsenin Kimseye Zorla Meslek Seçtirmesine Taraftar Değilim. Severek Yapılmayan Bir İş, Bir Uğraş, Kişiye Hayatı Anlamsız Kılar. Böyle Biri De, Eğer Çıkış Yolu Bulamazsa Yani Hayatını Anlamsızlıktan Kurtaramazsa  Vatanına, Milletine Gerektiği Şekilde Faydalı Olamaz. Şimdi Arkadaş, Sen Şehirdeki Okula Gitmeye Kalksan Orada Yatılı Bir Okula Girerdin Ve Kalacak Yer Diye Bir Sorunun Olmazdı. Az Önceki Sözlerinden Bunun İçin Birtakım Engeller Çıkabileceğinden Çekindiğini Anladım. Ayrıca Da, Senin Buradaki Yaşantından Pek Şikayetçi Olmadığını Fark Ettim. Fakat, Okuma-yazma İsteği İle Yanıp Tutuştuğun Belli. Benim Okuduğum Okulda Okuyan Çocukları Merak Etmen Bunu Gösteriyor. Ben,  Annem Ve Kız Kardeşimle Birlikte  Selanik’ten  Dayım  Hüseyin Ağa’nın  Yanına Geldik. Kız Kardeşimle Birlikte Dayımın Bakla Tarlasında Bekçilik Yapıyoruz. Fırsat Buldukça Çevrede Gezintiye Çıkıyorum. İşte Böyle Bir Gezinti Anında Seni Gördüm, Yanına Geldim, Oturduk, Konuşuyoruz. İki Ay Kadar Dayımın Çiftliğinde Kalacağız. Yani İki Ay Seninle Bir Arada Olabiliriz Demek İstiyorum. Arkadaş, Eğer İstersen Sana Okuma-yazma Öğretmek İstiyorum. Biz Buradan Giderken Sen Okuma-yazma Öğrenmiş Olursun Ve Sana Bırakacağım Ders Kitaplarını Okuyup İyice Öğrenirsin. Bu Arada Boş Durmayıp Arkadaşlarına Da Okuma-yazma Öğretmek İçin Çaba Sarf Edersin. Yakın Bir Gelecekte Sizin Köyün Öğretmeni Olursun. Ne Dersin Arkadaş, İster Misin Okuma-yazma Öğrenmek? “

“ Tabii Ki,  İsterim İstemesine De,  Becerebilir Miyim Dersin Okuma-yazma Öğrenmeyi? “

“ Becerirsin, Becerirsin. Sen İstedikten, Biraz Da Gayret Gösterdikten Sonra Başarılı Olmaman İçin Hiçbir Neden Göremiyorum. “

mustafa  Daha Sonra Konuşmasının Bir Bölümünde  Selanik’te  Şemsi Efendi’nin İlkokulunda Okuduğunu Fakat Babası Ali Rıza Efendi’nin Ölümü Üzerine, Annesi Ve Kız Kardeşiyle Dayısının Yanına Geldiklerini Anlattı. İlkokulu Bitirdikten Sonraki Amacının Askeri Rüşdiye’nin  İmtihanlarını Kazanarak Oraya Girmek, Rüşdiye’yi  Bitirdikten Sonra Yüksek Öğrenimine Devam Ederek Sonunda  Subay  Olmak Olduğunu Belirtti. Mustafa İle Ali  Bir Süre Daha  Konuşmalarına Devam Ettiler Ve Yarın  Aynı Yerde Buluşmak Üzere Birbirlerinden Ayrıldılar. Mustafa Fırsat Buldukça Çoban Ali İle Bir Araya Geldi; Ona Okuma-yazma Öğretebilmek İçin Çırpınıp Durdu. Mustafa’nın Bu İyi Niyetli Çabaları Boşa Gitmedi. Bir Süre Sonra Ali, Okuma-yazma Öğrenmeye Muvaffak Oldu. Aradan Birkaç Hafta Geçtikten Sonra  Mustafa:

“ Arkadaş, Annem Beni Selanik’e  Teyzemin Yanına Gönderiyor. Yarın Gidiyorum. Selanik’te Okumaya Devam Edeceğim. İşte Ders Kitaplarımı Getirdim. İlk Tanıştığımız Günkü Konuştuklarımızı Unutmadın Sanırım. Bu Kitapları İyice Oku, Öğren. Fakat, Öğrendiklerin Sende Kalmasın. Öğrendiklerini Arkadaşlarına Da Öğret, Onlara Da Okuma-yazma Öğret. Bir Ülkede Cahiller Ne Kadar Çoksa, O Ülke, O Kadar Geri Kalmış Demektir. Ülkemizin Medeni Milletler Seviyesine Erişebilmesi, Her Ferdin, Üzerine Düşen Görevi Yapmasıyla Gerçekleşir. Sadece Ben Okuma-yazma Biliyorum, Ben Bilgiliyim Demekle Olmaz. Başkalarına Da Okuma-yazma Öğretmedikçe, Eğitmedikçe, Bilgilendirmedikçe Görevin Tamamlanmış Sayılmaz, Yarım Kalır. Bunu Sakın Aklından Çıkarma. En Güzel Günler Senin Olsun Arkadaş, Hoşça Kal…”  Dedi Ve Elini Uzattı. Çoban Ali, Kendisine Uzatılan Dost Eli Sevgiyle Sıktıktan Sonra:

“ Seni Subay Olmuş Yürürken Görür Gibi Oluyorum, Mustafa. İnşallah Vatana, Millete Yararlı Olursun. Mustafa Adını Hiç Unutmayacağım, Sen De, Çoban Ali Adını Unutma. Subay Olunca Fırsat Bulursan Gel Gör Beni, Ben Hep Buralardayım, Olur Mu Mustafa? “  Derken, Göz Pınarlarından Akan Yaşları Silmek Gereğini Duymuyordu.

son

yazan: Serdar Yıldırım
okuyanlara  Teşekkür Ederim. Mesaj Yazan Eller Dert Görmesin.

O, Samsun'a çıktığı zaman, üstü başı yırtık, postalları patlamış, silahsız bir er gördü. Yüzünün rengi bakıra dönmüş, yağlan eriyip kemik ve sinir kalmış bu Türk askeri ağlıyordu. O'na sordu:
- Asker ağlamaz arkadaş, sen ne ağlıyorsun?
Er irkildi, başını kaldırdı. Bu sesi tanıyordu ve bu yüz ona yabancı değildi. Hemen doğruldu ve Anafartalar'daki Komutanını çelik yay gibi selamladı.
- Söyle niçin ağlıyorsun?
İç Anadolu'nun yanık yürekli çocuğu içini çekti:
- Düşman memleketi bastı, hükümet beni terhis etti. Silahımızı elimizden aldı. Toprağıma giren düşmanı ne ile öldüreceğim? Kemal Atatürk, er'in omzuna elini koydu:
- Üzülme çocuğum, dedi. Gel benimle!
Ve Samsun deposunda giydirilip silahlandırarak yanına aldığı ilk er bu Mehmetçik oldu.