|
 |
« : 08 Kasım 2006, 13:17:20 Çrş » |
|
Köklü koca bir ağaç kendisi,ilkbahar gelince can gelir köklerine yapraklarına,meyva verir dostlara,insanlara,hayvanlara doğaya sunar kendini tüm benliği
ile...Ardından sonbaharın serin rüzgarları belirir sessizce, yazın güneşin kavurucu sıcağından biraz olsun korunmak için oturup sırtımızı dayadığımız biraz
olsun serinlediğimiz o yeşil yaprakların teker teker düşüşündedir ayrılık...Bir garipsemedir ayrılık.Yavrusuna sımsıkı sarılmış korkulu gözlerle etrafına
bakınıp duran garip bir annenin hüznündedir ayrılık...Bir feryattır ayrılık.Umutsuzluğa sarılmış yarınlarını unutmuş,geçmişi bir izmarite sarmış tekrar tekrar
içine çekerek yaşatmış,zamanı çoktan unutmuş bir varoşun içindedir ayrılık...Bir sözdedir ayrılık... Sevginin bittiği yerde tükenişin başladığı yerdedir... Her yağmur sonrası toprağa karışan damlalardır..Uçsuz okyanuslara bir daha ulaşamamadır ayrılık...Gözlerindeki derin ve gizli bakışlardadır... Ayrılık heryerdedir...Ama kavuşmak;bir sevdalıya sevgisinin derecesini sorabilirmisin?Vereceği cevap ne olur..."Ayrılığı bilirmisiniz...İşte onu o kadar çok
seviyorum..." Bize göre anlamsız bir söz...Ama sevdalının anlatmak istediği,Ayrılık kadar zor bir engeli aştım eğer insan bunu yapabiliyorsa sevgisinin derecesini sorgu
sual etmemek gerekir... Ayrılık gözlerde,sözlerde,kalplerdedir... Ayrılık heryerde...
|