Belki birgün benim yaşattıklarımı özlersin..Gülüşümü…Sesimi…
Gözlerine bakmaya cesaret edemeyen hallerimi… Seni gördüğüm anda yaptığım tüm saçmalıkları…Sadece seni özleyen yüreğimi…
Ve belki de özlediğin o an, benim bakmaya korktuğum gözlerine bir başkası sevgisini değdiriyordur…Kimbilir…?
Okuduğun ilk roman…
Sevdiğin ilk adam/bayan…
Yasal acılarından…
Hatta yalnızlıktan…
Belki dolar gözlerin…
Ben sende ilkleri sevmiştim..İlktin bendeki 'sen'...Sen sevmiş miydin benim kadar, yanımda aldığın nefesleri…Soluduğum havayı, sen diye çekiyordum içime…
Sonrası huzur…Sonrası mutluluk…
Seni; mutluluğunla, hüznünle sevmiştim ben… Peki, ya sen ?
Başka adamlara/kadınlara…
Başka şehirlerde…
Belli etmezsin…
Belki bir gün özlersin !
Hala ağlayabiliyor musun korkusuzca ? Gözyaşlarını ‘ben’ gibi gösterebiliyor musun o’na ?
Belki de saklıyorsun en kuytularını… Korkuyorsun suskunluğuna sığındığın şehirlerden..Bilmiyorum..Belki de çok yalnızsın onca kalabalığın içinde..
Ve beni özlüyorsun, kendinden bile gizleyerek özlemini…
Konu: Şu Titreyen Ellerle (Okunma Sayısı 445 defa)