Sami Efendi Hazretleri, Daru'l-Fünûn Hukuk Fakültesi'ni yeni bitirmişti. Onun güzel hâlini ve tertemiz sîretini pek beğenen bir Allah dostu:
  "- Evlâdım, bu tahsil de güzeldir ama, sen asıl tahsîli ikmâl etmeye bak. Seni irfan mektebine kaydedelim, orada da gönül ilimlerini ve âhiret sırlarını öğren." dedi.
  Ardından ekledi:
  "- Evlâdım, o mektebde nasıl eğitim yaparlar, ne öğretirler bilemem. Ama bildiğim bir şey var ki, bu tahsîlin ilk dersi incitmemek, son dersi de incinmemektir..."
  HiSSE:
  İncitmemek, nispeten kolaydır. Ama incinmemek elde değildir. Zîrâ o, bir gönül işidir. Dolayısıyla incinmemek, ancak fânilerden gelen ve kalblere saplanan zehirli okların tesirsiz kalması ile mümkündür. Bu da, nefs tezkiyesi ve kalb tasfiyesinin kemâlindeki seviye nisbetindedir. Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-, Tâif'te taşlanıp hakaret gördüğünde melekler:
  "- Ey Allah'ın Rasûlü! Dilersen şu iki dağı birbirine çarpıp buranın zâlim halkını helak edelim." demişlerdi.
  Ancak o âlemlere rahmet olarak gönderilmiş olan yüce Peygamber, meleklerin bu teklifini kabul etmediği gibi şefkat ve merhamet duyguları içerisinde mübarek yüzünü Tâif tarafına çevirdi ve ahâlisinin hidâyet bulmaları için dua eyledi. (Bkz. Buhâri, Bed'u'l-Halk, 7; Müslim, Cihad, 111)
  Bir Peygamber âşığı olan Hallâc-ı Mansûr da taşlanırken:
  "-Allah'ım! Bunlar bilmiyorlar, benden evvel onları affet!" diye dua etmiştir.
  Bu, gerçek tahsîl ile, yâni manevî terbiye neticesinde elde edilen kalb-i selîme ait bir hâldir.
  Ebu'l-Kâsım el-Hakîm'e, kalb-i selîmin sıfatlarını sorduklarında şunları söylemiştir:
  "Kalb-i selimin üç vasfı vardır: Birincisi incitmeyen bir kalb,
  İkincisi incinmeyen bir kalb,
  Üçüncüsü de iyiliği Allah'ın rızâsı için yapıp karşılığını beklemeyen bir kalb...
  Zîrâ bir mümin, Cenâb-ı Hakk'ın huzuruna, hiç kimseye eziyet etmeyince verâ ile; kalbini Rabbe yöneltip kimseden incinmeyince vefa ile; yaptığı sâlih amellere herhangi bir fânîyi ortak etmeyince de ihlâs ile gelir..."
  Şâir ne güzel söyler:
  Cihan bağında ey âşık budur maksûd-i ins ü cin;
  Ne kimse senden incinsin ne sen bir kimseden incin!