Kırıkları kaldı hazan mevsiminin bende.Senin mevsimindi hazan.Kırıklar benim kalbimden sıçramıştı sere serpe yollara,sahillere,bulutlara,çatılara.Senden kalanlar öyle dağılmış ki her yere seninle kalanlardan çok belki de.Bir kuşun gagasının renginde de varsın,niyet çeken şirin tavşanın şirin kulaklarında da.Bir ağacın gövdesinde oluyorsun bazen umarsızca sapasağlam.Rüzgara atıvermek istiyorum içimdekileri,geri geliyorlar.Dünya yuvarlak da ondan mı acaba diyorum kendi kendime.Esintiler duyuyorum yanaklarımda ılık yaz akşamlarında kimin estirdiğini bilemeden.Beni esir almış olsan bende kalabilir miydim?Sana esir olmuş olabilirim en iyi ihtimalle.Esareti kabul görmemiş bir esirim bir yerlerde.


   Siyah-beyaz fotoğraf tadında sana duyduklarım.Uzun,dalgalı saçlı bir bayan oluyorum fotoğraf karelerinde.Başımda bir eşarp var,gözlerimde yüzüme hafif büyük gelen kemik bir gözlük.Habersiz çekilmiş bir fotoğraf bu.Deniz kıyısındayım,uzaklara bakıyorum yakınları çoktan geçmişim gibi.Biraz dalgın gibiyim ama güzel,gururlu.

   Uykularımdan uyanışlarım can yakıcı bazen.Güne başlarken seninle yaşayacağımı bildiğim yalnızlıklarım başucumda.Saçlara konan bir öpücüğe hasret gidiyorum terliklerime yataktan kalktığımda.Oysa hiç öpmemiştin beni.Oysa yaşanmış bir ortak anımız yoktu üzerinde hayaller kurmaya değer.Her an anıydı bana ve her an geçiciydi sana.Sana bedeller ödemeye hazır hale çoktan gelmiştim karşılıklar almadan.Hiç okumadan altına imzamı atmaya hevesli olduğum sözleşmeler gibiydin.Kazanma,karlı çıkma umudu olmadan.Kalemimin ucu bitmiş olmalıydı bu imzayı atmamam için.Mantığımla vedalaşalı uzun zaman olmuştu.

   Kalbimin yerini keşfettim.Çarptığını hissedebildim.Karnımda o bildik burkulma,boğazımda o aşina hıçkırıkla kalakaldım.Bu yazı hüzün koksun istedim hazanlar gibi.Oysa bir yaz akşamındayım pencerem aralı,cırcır böcekleri faaliyette.Aşkın tarifini yazamayacak kadar ortada bir yerlerdeyim.Bir daha dönme olur mu?Ne yaz,ne güz.Sakın gelme.Alışmışken gelmeyişine beni yine mecbur etme gözyaşlı yazılar döktürmeye.

   Ağladığım hiç sen olmadın,sensizliğime ağladım ben.Yokluğuna değil,senden yoksunluğuma.Gelsen de artık sevinemem.Alıştı kalbim siyah-beyaz melankoline.Senden ayrı bir sen yarattım beni üzmeyecek,git deyince gitmeyecek.Selam söylemek istersen ona ben ileteceğim.Onunla da vedalaşmak vaktidir.Çok emek ettim,sonunda tam istediğim gibi oldu.İstediğim gibi olunca rengi soldu.Görmek istememeye başlayıverdim.Şimdi kaçmak sırası benim senden öğrendiklerimle beraber.

   Teşekkürlerim var hislerime,duyarlılığıma.Sensizliği yendim.Hiçbir başka şehre gitmiyorum.Adresim aynı.Nereye gitsem geleceklerdi.Kaldım ve yol verdim.Sana da güle güle.Ben yeni fotoğraf karelerinde poz vereceğim bundan böyle...


Mine Şule GÜNER

yine herzamankinden farksız birgün,
dışarıda güneş we hareket
içerde bir genç we yorgunluk bir de
YALNIZLIK.

we televizyonda reklamlar
yukarı katta tıkırtılar
aşağı katta sessizlik

uzaklarda ölüm,yakınlarda yine ölüm
bir yerlerde unutulanlar,bir yerlerde ise unutanlar
bilinmeyenlerde bir genç kız we bir genç kız daha...

uçurumun kenarında düşmek için hazırlananlar
uçurumun sonunda ölüm çığlığı!

arkada sonsuz gözyaşları,
uzun bir sessizlik,
anılarıyla başbaşa bir genç kız
Ve BİTMEYEN YALNIZLIK!!!!!.........

ALINTI

Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni gören.
Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreğime. Bir başka yerde
olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın,
orada kalmalıydın. Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar
kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne
ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir
ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime bile dar
gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın,
en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi ve
ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle...

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil
sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim.
Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o
doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman.
Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim.
Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin

ALINTI

Seni seviyorum demekle iş bitmiyor….


Gitmiştin....
Yanında benliğimin bir parçasını alıp,
Yüreğimi ise yarım bırakıp,
Elveda demeden çekip gitmiştin.

Başarmıştın....
Geceleri uykumu bölmeyi,
Aklımdan çikmamayı,
Uzakta olduğun halde beni ağlatmayı başarmıştın.

Göstermiştin...
ben bir şerefsizim birinin nasıl oldugunu,
Hırçın tarafını,
Gözlerinde yalan söyleye bildiğini göstermiştin.

Demiştin...
Seni seviyorum diye,
Sonsuza kadar senleyim,
Korkma hep yanındayım demiştin.

Anlamıştım...
Herkese güvenilmedigini,
Insanların iki yüzlü ola bildiğini,
Seni seviyorum demekle işin bitmediğini anlamıştım.


ALINTI

YAŞAMAK NE DEMEK;
BAZEN GÖZYAŞI,BAZEN MUTLULUK,BAZENDE ÖLÜM KORKUSU
BENİM KORKUM ÖLÜMDEN DEĞİL
SENİ SENSİZ YAŞAMAK ÖLÜMDEN DE KÖTÜ

UNUTABİLİRMİYİM SENİNLE YAŞANAN GÜNLERİ
GÜLMEYİ,SEVMEYİ,AĞLAMAYI
O RÜZGARDA SAVRULAN SIRMA SAÇLARINI
HASTALANDIĞIMDA BENİM İÇİN DÖKTÜĞÜN GÖZYAŞINI
UNUTAMAM ELBETTE MAZİDEKİ ANILARIMI

HAYAT VERDİN IŞIK VERDİN ŞU YARALI GÖNLÜME
UMUDA YELKEN AÇMIŞ SANDAL MİSALİ
SEVİYORDUM SEVİLİYORDUM HEMDE ÖLÜMÜNE
KOPARDILAR BENİ SENDEN BE GÜLÜM
ONLARIN OLSUN BU DÜNYA SENSİZ HAYAT NEYİME

SON BİR İSTEĞİM VAR ALLAH'TAN SENİ GÖRMEK
ELİNİ TUTMAK,SAÇINI OKŞAMAK,TENİNİ KOKLAMAK
ARTIK BİR YOL KALDI BENİM İÇİN YALNIZCA ÖLMEK
GİDİYORUM BU DÜNYADAN GÜLÜM ELVEDA
SENİ ÇOK SEVİYORUM VE HEP SEVECEĞİM


ALINTI

Yalnızlıgımla basbasayım yine
Hayaller ve anılarla
Yasamımı hatırlayıp
Agladıgım yalnızlıgımlayım
Sadece duygularımı paylasan
Kader var yanımda
Yalnizliga düşmüş bir kuş gibi
Çaresiz kanadı kırık
Yinede yılmadan ama gözyaşlarına yenilerek...
Terkedilip bırakılan bir güvercin gibi
Anılarımla ve kaderımle paylaşıyorum herşeyi...
Çaresizligimi,umarsızlıgımı
Yalnız bırakılan fakat yılmayan
Kimseye muhtaç olmayan
Ama aglayan...
Bir dag yamacına oturmuş
Geceyi ve gündüzü düşünüyorum sadece...
Sadece içimi yakan ateş gibi
Kıvılcımlanıp yasadıgım acı günleri yakmak istiyorum...
Yakmak istiyorum ki
Kül olup ortadan kalksınlar diye
Beni sadece yalnızlıgımla bıraksınlar diye
Düşünüyorum.....
Seni düşünüyorum yinede Yılmadan bıkmadan
Damla,damla dökülen yagmurlar gibi
İşte yine yanaklarım ıslandı
Yine aynı şey oluyor
Ne zaman seni düşünsem
Hep aynı şey oluyor bana
Ama sen beni hiç sevmedin ki
Beni yalnızlıgımla başbaşa bıraktın
Şimdi kuş olup uçmak isterdim
Bulutlarin üzerinde
Asagıya bakmak isterdim
Seni görürüm diye
Sevgimin bitmedigini
Sana göstermek için
Sensizligin acı yüzünü
Sevmenin şevkatsizligini
Göz yaşlarımın bile ezildigini
Sana göstermek için ...

alıntı

paylaşımın için tşk