Ben ağlardım gün batımlarında.
Bir sen bilirsin birde ağaç dalları.
Yapraklar hüznüme koşardı, rüzgar feryadıma,
sen acı bir tütsü olur dolardın yüreğime.
Seni ilkin böyle tanıdım.
Saçlarının rengini hatırlamıyorum;
ama gözlerin grup vakti kızıllığını andırıyordu.
Uykudan yeni uyanmış gibi mahmur.
Şiirler okurdum sana ağaç dallarından tutunarak.
Gözlerine bağışlardım bakışlarımı.
Sen çok uzaklarda değil, yanı başımda ağlardın
ve ben ilhamımı narin göz yaşlarından alıyordum senin.
Sen benim her gün yeniden dirilişim,
Sevincim, sevgim oluyordun.
Tıpkı dün gibi uzaksın şimdi.
O zaman varlığının sarhoşluğuyla,
şimdi de yokluğunun acısıyla ağlıyorum gün batımlarında.
Her gün batımı acı bir tütsü,
vaftizlenen rüyalarımı kırbaçlayan deli bir hoyrat.
Martılar olurdu mısralarımda,
denizi yararak ilerleyen vapurlar,
çocuk sesleri, genç sevgililerin taze bakışları,
toprak kokusu, çimen rengi,
albatros ve de aşk celladının kemendine takılan kaytanlı,
fosforlu sözler…
Sen şiir gibiydin, mısraya benzerdi bakışların.
Gülünce çiçekler açardı yanaklarında, bahar olurdu, yaz olurdu.
Sen sevdiğim, yitip gitmesini istemediğim mevsimdin.
Karlı kış geceleri sımsıcak şöminem,
umudum, ekmeğim, aşım,
kimseyle paylaşmadığım arım, züllü yarınımdın.
Sen benim masmavi göğümdün.
Gün olur kitaptın avuçlarımda okunan,
gün olur şemsiyeydin yağmurlardan koruyan
ve gün olur “bendin”,
”sen” olmayı dilediğim zaman.
Bakışlarını en çok sen olmayı düşlediğimde seyrettim.
Tebessümün okyanuslar kadar derin, baharlar kadar narin.
Seviyordum seni tepeden tırnağa.
En çokta bakışlarına hayrandım bakarken gözlerimin rengine.
Ve bir şeyler akardı o an coşkun bir sel gibi yüreğime.
Seninle dolardı tüm azalarım.
Yeni uyanmışçasına bir tüy gibi hafiflerdim
esrik bakışlarında.
Kanat çırpardım, mutluluk denen o kutsanmış sevdayla
sarmaş dolaş olurdum, bulutlarda gezinirdim,
göğe, maviliklere değerdi başım.
Sen mevsimdin bağrımda; taze çiçekleri olan,
serin bir meltem gibi umutlarıma,
ruhuma, güzel yarınlarıma dolan.
Sen bir mevsimdin bağrımda.
Yüreğime akan bir ırmak, bir pınar.
Aşktın, parıltıydın gökler kadar yüce,
denizler kadar berrak.
Ya şimdi nerdesin ?
Hangi iklimde, kimin mevsimisin?
Gözlerin hala grup vakti kızıllığına mı çalmakta,
hala okyanuslar kadar derin mi tebessümlerin.
Beni unuttun mu, ağaç dallarından tutunarak
sana şiirler okuduğun gün batımlarını
bizi dinlemeye gelen kuşları, rüzgarı, martıları…
Seni bilmem, ama ben hala aynı yerdeyim.
Kıpkızıl akşam manzaralarını andırmakta yüreğim.
Döneceğin demleri avlıyorum.
Bir ben bir de ağaç dalları biliyor şimdi
yüreğimdeki yangını.
Birde... Geleceksen gel artık...
alıntı
Konu: hülya dan şiirler (Okunma Sayısı 31958 defa)