Tükenmiş ve yontulmuş bir kalbin son kırıntılarıydı sahip çıktığın
Elini ver ruhunuteslim et bana diyordun
Ben de kalmayan benden benliğimi istiyordun
Düşebilirdim, yeniden incitilebilirdim
Ama korkmuyordum savaşmaktan
Bu büyülü gözler yalan söyleyemezdi
Sancılı yüreğime bir acıda bu gözler katamazdı
Yok, hayır bu kahraman beni yanıltamazdı
Ve ürkek kimsesiz bir çocuk edasıyla elim uzandı sana
Ruhum, bedenim, beynim senindi artık
Yoruluyordun, üzülüyordun, kırılıyordun
Ama pes etmiyordun sevmekten
Sevdirmek için emek vermekten
Masalımıza hergün yeni mucizeler ekliyordun
Birşeyi hiç umursamıyordun kahramanım
Sen masalımızı tek başına yaşıyordun
Birgün seni seveceğime hiçbirşeye inanmadığın kadar inanıyordun
Direndikçe direniyor, yavaşça içime işliyordun
Derinlerime gidiyordun sevdiriyormuydun kendini ne
Evet kahramanım ben seninle yeniden doğuyordum
Anlıyordum ki ben daha önce bomboş yaşıyordum
Ve sevdim seni kahramanım
Ömrüm oldun,ruhum oldun
Dünüm bugünüm yarınım oldun
Senden öncesi boşmuş sevdiğim
Sen benim miladım oldun
Sevmek seni sevmekmiş
Yaşamak seninle nefes almak
Ölmek bu kadar mı korku verirmiş insana
Kaybetmeyi düşünmek bu kadar mı sancılıymış
Seninle herşey o kadar kusursuz ki kahramanım
Sözcükler o kadar yavanki mükemmelliğini yanında
Yaşattığın herşey için binlerce teşekkürler
Seni seviyorum kahramanım