Hamdun Kassar -kuddise sirruh- buyurur:
  "Düşe kalka giden bir sarhoş gördüğünde dikkatli ol, sakın onu kınama! İhtimâl ki, sen de aynı belâ ile müptelâ olabilirsin!"
  SÖZÜN ÖZÜ:
  Tasavvufi anlayışta; irşadda merhamet ve şefkat vardır; ayıplamak, hor görmek ve muhatabı rencide etmek yoktur. Zîrâ Cenâb-ı Hak kulunun, kudretinden bir sır olduğunu beyân buyurmaktadır. Bu sebeple günahkâra bakış tarzı olarak, çamura düşmüş bir cevheri zail olmaktan kurtarma düşüncesi asıldır... Hor görmek ise, zayi olan cevheri ikinci kez zâyî etmektir! Bu bakımdan Cenâb-ı Hak kulların bu hatâya düşmemeleri için âyet-i kerîmede:
  "Ey müminler! Bir topluluk, diğer bir toplulukla alay etmesin; olur ki (onlar) kendilerinden daha hayırlı olabilirler! Birtakım bayanlar da (başka) kadınlarla (alay etmesinler!). Belki (onlar da) kendilerinden daha hayırlıdırlar..." (el-Hucurât, 11) buyurmuş ve kulların günâhlarını mîzân etmeyi kendine münhasır kılarak insanlara bu dâirenin içine girmelerini yasaklamıştır.
  Diğer taraftan başkalarını ayıplayıp duran ve hor hakîr görenlerin de aynı cürüm ve hatâ çukuruna düştükleri çoğu zaman müşahede edilmiş ve bu durum:
  "Gülme komşuna gelir başına!" şeklinde bir darb-ı mesel hâline gelmiştir.