seni seviyorum çünkü

bir ressamın çizebileceği en güzel tablosun sen.Renklerinle büyülüyorsun beni,hayran hayran bakıyorum sana.Ya da bir şairin yazabileceği en anlamlı şiir,sevdayı ve aşkı anlatan..

seni seviyorum  çünkü sorgulamıyorsun,yargılamıyorsun beni.Olduğum gibi kabul ediyorsun,hatalarımla zaaflarımla.Değiştirmek yerine anlamaya çalışıyorsun ne güzel..


                                                                                                     Mehmet Coşkundeniz

Ben seni kocaman bi yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni gören. Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimdi olmalıydın, orada kalmalıydın.

Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin renklerin karşısında. Taze bir yaparak gibi yeşildin. Açelyaydın pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize tutkundum, denizi sensiz, seni denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime bile dar gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın, en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni böylesine güldüren senin sevgindi ve ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey olduğunu anladım seninle.

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden tuttuğunda, patlama hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim. Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı, gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu, olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da. Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman. Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorumlamadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim. Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın. Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok...

M3rm!!  dökülmeye başladı vay anasını emeğine sağlık  :D

Bağlanmayacaksın bir şeye


Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.

"O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.

Demeyeceksin işte.

Yaşarsın çünkü.

Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.

Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.

Ve zaten genellikle o daha az sever seni, Senin o'nu sevdiğinden.

Çok sevmezsen, çok acımazsın.

Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.

Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini...

Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.

Senin değillermiş gibi davranacaksın.

Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.

Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.

Çok eşyan olmayacak mesela evinde.

Paldır küldür yürüyebileceksin.

İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,

Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.

Gökyüzünü sahipleneceksin,

Güneşi, ayı, yıldızları...

Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.

"O benim." diyeceksin.

Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir Şeylerin...

Mesela gökkuşağı senin olacak.

İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.

Mesela turuncuya, yada pembeye.

Ya da cennete ait olacaksın.

Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın.

Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem de

hep senin kalacakmış gibi hayat.

İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak...

Seni Özlemek

Seni özlemek nasıl yakıcı bir duygudur bilir misin?.. Seni özlemek,
her geçen gün kuruyan bir derenin vaktin birinde engin bir denize
ulaşacağını düş'lemesidir..

Seni özlemek, ana rahmine tutunan bir damla suyun bütün cismi ve
ruhuyla; hayatı kuşatacağı o kutsal an'a duyduğu karşı konulmaz dipsiz
arzusudur..

Seni özlemek, nur halesi ruhunu önce bana bulayıp sonra gizleyen
zamana kızıp; doyumsuz gülyüzünü zalimce benden sır'layan aynalara
küsüp bir daha bakmamaktır..

Seni özlemek, bir ama'nın nicedir kokladığı ve dokunduğu dünyayı
sonsuza dek görebilme ihtimaline bel bağlayarak; ama'lığına sabrettiği
o sonsuz inançtır..

Seni özlemek, gürül gürül akan bir çeşmenin başında; dilimin
kurumasına dudaklarımın çatlamasına tenimin çorak topraklar gibi
yarılmasına rıza göstermektir..

Seni özlemek, en çok da Masal gözlerinle buluşma emeliyle dikenli
yollara revan olan ayaklarımın; sana gelmek isterken gerisin geri
yürüdüğünü çok sonra farketmemdir..

Seni özlemek, yanlız ellerinle gözlerinle ve kokunla dinecek olan bir
fırtınanın; bana bir tek savunma kalesi bile bırakmadan tüm benliğimi
ele geçirmesidir..

Seni özlemek, her katran gecede düşüncemden seni sürgün etme
kararlılığıyla yatıp; rüyalarımın her karesinde ateşler içinde seni
sayıklayarak uyanmamdır..

Sen olsaydın eminim sadece ''özledim..'' yazardın ama bilirsin; ben
seni hep abartarak hep en uç detaylarda hep en ulaşılmaz zirvelerde
yaşarım.. Bundandır kör kuyuların belalısı karanlık damar damar içime
sokuluyor, kalbime acı katranları yamayarak beni hayattan koparıyor..
Bundandır artık gözlerim hep ağlamaklı, gamzelerim hep küskün
bakıyor.. Sahipsiz bir sevda avuçlarımda devasa bir sızıyla
yoğruluyor.. Emanete bırakılmış gibi kalbim, parçalanmış düşlerim
ger-çeklere dargın..

Sorgusuz bir başeğmeyim şimdi, sorgulu gecelerin ölüleri uzandı
içime.. Onca işkencenin izleri var bir de.. Kendi gece ölülerimin
ağıtları yankılanıyor tenimde.. Bu gece yine olur'larım ve olmaz'larım
vuruşuyor, zaten yaralı olan yüreğimde.. Düşüncelerimin posalarını
öğütemiyor beynim, karar artıkları gibi kaldılar yitik bende.. Yürek
coğrafyasından uğur'lamalı ol'mazları! Olmaz'larla ol'amamak???!
Binlerce kez ölmeli o zaman, O ''Ol'' diyene dek.. Gece ölenler
ölümsüzleşenlermiş! Darp izlerinde kalın bir sukut, her sukutta ince
bir ahh! sızılı sitem.. Ey geceme ağıtlar yaktıran düşcan içimin
dehlizlerinde adın saklı, bilsen ne sızılar besliyorum adına sevdalı..
Kendimi kurşunluyorum Masal gözlerinde sır'lanalı..

... Sığamıyorum geceye ve gece hiç'bir şeye.. Tekil sorgulamaların
çoğul emanetçisiyim.. Meryem kadar sus'arsam, konuşacak bir İsa
bulabilirim belki de?!.. Masal gözlerine geceyi boğduğum yar; sesin
soluğuma nefesken ve sürgün kalbim talan edilmek üzereyken derinine
düştüm! Derinde sus, ya sen'le ya 'biz'le.. Zira ben en çok şeyi en
kısa zamanda sana anlattım ve yanlızca sana sus'tum... Şimdi oğulmamış
sızılarım katran hüznümle boğuşuyorum...

Gecenin içinde küçük bir nokta gibi kaldım, sen bile ünlem koyamazsın
artık üstüme!..

Belki bu yüzden bu sorgulu gecede, hayata yarınlara kendime aşk'A en
çok da sana; yorgun ve sus'kunum...

Dewamı nerden bunların :(  ben her gece şiirleri okurum ama böle güzel şiirlerin dewamı gelmeyince moralim bozuluyo :S