fatih sultan mehmed ayasofyanın kapısından içeri girer ve etrafına bakınır biranda karşısında korkudan titreyen yaşlı kahini görür."korkma der: sana bişey yapmayacağım. savaş bitti. anlat hadi hala neden burda saklanıyorsun." yaşlı kahin eletek öperek konuşmaya başlar.kahin:
"ben bizans imparatorunun kahiniyim. kuşatma başladığı gün imparator beni yanına çağırdı ve ne olacak diye sordu?
bende ona istanbul'u kaybedeceğini söyledim. bunun üzerine çok kızan imparator benim öldürülmemi emretti. bir yolunu bulup kaçtım ve buraya saklandım." der.
bunun üzerine fatih sultan mehmed tebessüm eder ve sorar " istanbul bizim elimizden de gidecek mi?"
yaşlı kahin cvp verir "istanbul'u savaşla kimse sizden alamayacak ancak gün gelecek (o zaman hangi kelimeyi kullandı bilmiyorum ama bugünkü anlamıyla) dirayetsiz yöneticiler kendi çıkarları için masada istanbul'u bırakıp gideceklerrrr. gitmeye mecbur bırakılacaklar..."

Karıma Mektup

Bir tanem!
Son mektubunda:
"Başım sızlıyor
        yüreğim sersem!"
                          diyorsun.
"Seni asarlarsa
          seni kaybedersem,"
                           diyorsun,
                             "yaşayamam!"

Yaşarsın, karıcığım,
kara bir duman gibi dağılır hatıram rüzgarda;
yaşarsın, kalbimin kızıl saçlı bacısı,
en fazla bir yıl sürer
             yirminci asırlarda
                              ölüm acısı.
Ölüm
bir ipte sallanan bir ölü.
Bu ölüme bir türlü
       razı olmuyor gönlüm.
Fakat
emin ol ki, sevgili,
zavallı bir çingenenin
    kıllı, siyah bir örümceğe benzeyen eli
                      geçirecekse eğer
                                      ipi boğazıma,
mavi gözlerimde korkuyu görmek için
                         boşuna bakacaklar
Nazım'a!

Ben,
alacakaranlığında son sabahımın
dostlarımı ve seni göreceğim,
ve yalnız
yarım kalmış bir şarkının acısını
                       toprağa Küfür Yasaküreceğim...
Karım benim!
İyi yürekli,
altın renkli,
gözleri baldan tatlı arım benim;
ne diye yazdım sana
                          istendiğini idamımın,
daha dava ilk adımında
ve bir şalgam gibi koparmıyorlar
                               kellesini adamın.
Haydi bunlara boş ver.
Bunlar uzak bir ihtimal!
Paran varsa eğer
        bana fanila bir don al,
              tuttu bacağımın siyatik ağrısı.
                   Ve unutma ki
daima iyi şeyler düşünmeli
                      bir mahpusun karısı.


Nazım Hikmet Ran

ellerinde müebbet aşkın emaneti kalbim
ister git ister kal
ben yokum
ben yoruldum yorgunum
sana adanmış hayatımın
fukara karanlığı dört bir yanım
bana seni anlatma
şarkılarımmı yarımdı
şiirlerimmi eksik
neden gittin ki
gözlerinde müebbet aşkın emaneti gönlüm
kırgın ve yaralı
seni unuttum sanma
bu gönül hala sana sevdalı
ama seni aramayacak kadar bu yürek
DELİKANLI...

hasret sewgilerin sonu
bitişlerin başlangıcı...
hani derler ya gözden ırak olan
gönülden de ırak olur
çok doğru
göz görmeyince
yürek de görmüyor
özlem bir süre sonra
sıkıtıya, sıkıntılar
mutsuzluğa dönüşüyor
yürekler yön değiştirip
büyük tutkuyla bağlı olduğu
bedeni, ruhu belki de
gözleri unutuyorrr
kimileri yeni ummanlara açılıyor
kimileri kabuğuna çekiliyor
herkes ayrı yerlerde ayrı insanlarla
ayrı yaşamlara yöneliyor
işte yine bir hasret oyunu daha
hayat akıp gitmeye dewam ediyor
hiçbirşey olmamış gibi