Seni seviyorum demeyi özlemek...
Bilirsiniz bu özlemi, sevdigini özlemekten daha çok can yakar 'seni
seviyorum' demeyi özlemek...
Akliniza geldikçe bu sözcükler, dilinizin ucuna takilir ve sonu
huzursuz bir sessizliktir... Bu sessizlikler eksik bir sevgiyle birikir
içinizde.

Tüketilmis bir sevda vardir ellerinizde. Birisi veya birileri
tüketmistir sevdanizi. Ve siz hep ayni sorulari soruyorsunuzdur
kendinize 'sevdalar tükenir mi?' 'ask eksilir mi?' Bilmezsiniz
eksilen ask degildir, sizsinizdir gidenin ardindan. Sevdiginizi
söyleyemedikçe eksilirsiniz.
Sevdiginizin yokluguna, seni seviyorum diyememenin acisina
uyanirsiniz her gün...

Giden gitmistir ama hesabi verilmemistir sevdanin. Birileri
sevdanizi tüketmistir, sevdanizda sizi... Sanki sevdiginize bir
kez daha seni seviyorum diyebilseniz geri dönecektir, 'bak sevdan
ellerimde, onu hiç birakmadim' diyecektir sevdiginiz...
yalnizliginizin avuntusudur bu... Ama bir kez daha 'seni
seviyorum' diyemezsiniz. Sevdaniz artik sessizliginizdir.
Sessizliginizde eksilirsiniz ve sorulariniza bir yenisi eklenir;
'sevda, eksiltir mi insanlari?'

Gidenin bir gün geri dönmesinden, tekrar size 'seni seviyorum'
demesinden korkarsiniz. Öyle çok acimistir ki içiniz,
sessizliginiz üzerinize öyle sinmistir ki sevdiginizin dönmesini
isteseniz de, korkarsiniz. Çünkü siz artik siz degilsinizdir.
Içinde 'seni seviyorum'lar biriktirmis, bedenindeki dokunuslari
göz yaslariyla yikamaya çalismis, yaralari kanamasin diye
birilerine sarilamayan birisinizdir artik...

Basit iki sözcüktür 'seni seviyorum' Ama bu sözcükleri
söyleyemedikçe kendinizden uzaklasmisinizdir... Sevdalarin
tükenecegini, asklarin eksilecegini kabullenmissinizdir...
Sözcükler anlamini yitirdiginde, yasaminda anlamini
yitirdigini sonradan fark edersiniz ve sevdiginizin giderken
hayatiniza anlam katan tüm sözcükleri de Küfür Yasakürdügünü 'seni
seviyorum' demeyi özlemeye basladiginizda anlarsiniz....

Çok beyendim qüzeL bi payLa$ım eLine emeqine saqLık arkada$ım.