Gün O Gündü

ne çok eskidi düşler ufak adımlarla
ne çok sonbahar
dündü yüreğimizin bir taka gibi çırpınışı
akan günde aç açık
terleyen avuçlarımızın şarkılarını mırıldandığımız
kavrulan yazı
umursamadığımız kışı
devrimi sevdayı barışı
sözlerimize bayrak ettiğimiz gündü

ne çok eskidi yeminler ufak yalanlarla
ne çok döneklik
dündü karanlıktan hesap sorduğumuz
kahırlı gecelere boşverip ay ışığında
sorgülanan ömürleri güneşe verdiğimiz
yüreklere kazınan bir sevdaydı bağımsızlık
altıncı filo'nun yüzüne tükürdüğümüz gündü

ne çok eskidi yurtseverlik uzak pazarlarda
ne çok dolar
ne çok hainlik
dündü Çanakkale anafartalar
ve o 'mavi gözlü dev'
sömürgeciye karşı haykırdığımız gün
dündü
dündü
gün o gündü

Eşref Karadağ


Çanakkale Şehitlerine

Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi.
-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya-
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı'
Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünyâ, yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşında,
Avusturalya'yla beraber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk:
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Hani, tâuna da züldür bu rezil istilâ!
Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyle, sefil,
Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz...
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer...
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal'â mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkâm.

Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedi serhaddi;
'O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme' dedi.
Asım'ın nesli...diyordum ya...nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi...
Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb...
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
'Bu, taşındır' diyerek Kâ'be'yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin'i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran...
Sen ki, İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın...Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âgûşunu açmış duruyor Peygamber.
  
Mehmet Akif Ersoy

Çanakkale-Ay Yıldız'ın Doğuşudur Çanakkale

Bu güneş Çanakkale’de doğdu..Bir daha batmamaya yemin ederek..

Ölüme yürüyüşün günüdür bugün …Savaşlarda mermiler yağar,ama Çanakkale’ye düşman yağıyor dört bir yandan...Sağına dönse İngiliz,soluna dönse Yunan-Fransız.Önünde zaten Anzak’lı.Arka tarafı Allah’a emanet…

Bu savaş mı…hayır değil...-Mahşer mi Hakikat Mahşer-

Yalın ayak koşuyor Mehmetçiğim ateşin üstüne…Ayağına her diken batışında Allah diyor...Yüreğine her mermi deyişinde Vatanım diyor…Yere düşünce de Tevhitten sonra Anam-Yarim diyor…

Her düşen Mehmetçikle,Bir ana ağlıyor uzaklarda…Gözünden oğlu damlıyor toprağa.Damlayan yerden bir yiğit muştulanıyor.Düşen oğlundan sancağı alıp koşuyor düşmanın üstüne.Onunda gözüne değiyor bir bomba.Daha orada patlamadan bir Ananın yüreğinde patlıyor o bomba..Bir oğul daha damlıyor gözlerinden toprağa.Bir daha bir daha…Durmuyor o gözyaşı…Akıyor… Akıyor…Yere düşen her Mehmetçikle çağıldayarak akıyor o gözyaşı…Nasıl akmasın,Kurbanınız olayım,Vatan gidiyor elden…

Bir Tarih akıyor Mehmetçiğin ayaklarının altından...Bir ateş geçiyor Mehmetçiğin yüreğinden…Düşen bir asker,dirilen bin yürek …Bakın bir yürek daha kalktı şaha..Elinde 250 kilo mermiyle.. Bu vatan bizimdir imanıyla koydu mermiyi topun ucuna…O top nasıl ateşlemesin kendini? Nasıl gidip de düşmanın gemisini çökertmesin? Gidiyor…Gidiyor… Havada süzülerek gidiyor Seyit Onbaşından hatıra diyerek düşmanın kalbine konuyor…

Bunu gören Mustafa Kemal nasıl celallenmesin...Bakın düşmanın gözünü bir mavilik alıyor..Kurt bakışı bir mavilik..O Mavi Gözlerden bir haykırış yükseliyor semaya:Ben size Ölmeyi emrediyorum.İleri!

Bu emri duyan Mehmed’im nasıl koşmasın ateşin üzerine…Bir asker koşuyor merminin önüne,arkasında bıraktığı yavuklusu…Mehmed’imin ayakları düşmana koşuyor,yüreğiyse geride bıraktığı Yarine…Geride kalan Yar,ilerden gelen mermi…Hangisi daha çok acı verici:Yüreğinde sakladığı Yar’imi,yoksa yüreğine çarpan mermi mi?

Bakın bir bomba geliyor bu tarafa...Bakın havayı yara yara geliyor…Düşüyor tozu dumana katarak…Çökertiyor düştüğü yeri.İşte Bakın bir Mehmetçik daha düşüyor yere kanlar içinde…Vucudu beş parçaya bölünmüş.Yıldız misali sereserpe uzanmış kıpkızıl yere...Gökteki Ay buna nasıl dayansın..O da atıyor kendini alevler içine.Konuyor Yıldızın yanına.Etraf mı zaten al kan içinde. Semadan melekler gözlüyor yere sereserpil uzanmış AY ve Yıldızı…

Buna Hak Peygamber nasıl dayansın.Açıyor ellerini semaya..Yerdeki AY YILDIZ için başlıyor duaya..Şahlansın diyor yerde yatan AL BAYRAK…

Bu dua nasıl kabul olmasın Allah katında …Bir rüzgar esiyor savaş meydanında.Yerde yatan AY YILDIZ katıyor rüzgarı önüne …Dilde tekbir giriyor düşmanın kapkara kalbine.Söküp atıyor o çıbanı Çanakkale’den …Dindiriyor uzakta ağlayan Ananın gözyaşını…Susturuyor Yar’in dilindeki ağıtı…

Bu rüzgar,bir daha hiç inmemek üzere çekiyor AY YILDIZI göklere…Nasıl insin ki,bu topraklarda Mustafa Kemal Ve Onun askerlerinin yüreğini taşıyanlar oldukça..

Şimdi yer gök sussun! Şahlansın Şanlı Türk Milletinin Şanlı AY YILDIZ BAYRAĞI…
  
Rahim Şakacı
 
Çanakkale Destan Çanakkale İnsan

I
Hangi çılgın bu savaşın kurduysa kurgusunu;
Düşünmeliydi yok oluşun kaçınılmaz sonucunu.
Kolay değil inip gemilerden çıkmak tepeleri
Kim gelirse bir daha; çok ağır öder bedelini…

Bir şafaktan kalma sarı saçlı çocuklar;
Şimdi yatıyor Anzak Koyu’nun mavi sularında,
Tarih nasıl yazılırmış öğrendiler;
Çanakkale topraklarında…
Yenilmiş; başları önde dönerken ülkelerine;
Ulus olma bilincini verdik;
Katık etsinler diye geleceklerine…

Denizin üstünden düşman geldiler;
Öldüler, toprağın altından dost gittiler…
Çanakkale Destan! Çanakkale İnsan!

II
Savaşta düşman, barışta dost olduk,
Anıtlar diktik, bayrak çektik; selama durduk…
Haber saldık: Söz verdik ölenlerin analarına,
“Ağlamayın! Silin göz yaşlarınızı,
Onlar sonsuza dek bizimle kalacaklar,
Mehmetçik ile yan yana yatacaklar,
Çocuklarınız-çocuklarımız;
Çanakkale topraklarında uyuyacaklar…”

O günden, bu güne kalan sarı saçlı çocuklar!
Bir daha gelirseniz denizlerimize:
Dost gelin! Getirin sevginizi gemilerinizle,
Biz yine orada olacağız kır çiçekleri ellerimizde…

Denizin üstünden düşman geldiler;
Öldüler, toprağın altından dost gittiler…
Çanakkale Destan! Çanakkale İnsan!
Toprak: Vatan! Altında yatan; Ölümsüz Atam!
 
  
Tevfik Yalçın
 
Çanakkale

Ezanlar çınlasın, göklere yükselsin nida...
Bu vatan için binlerce canlar olsun feda...
Yükselirken ruhlar, yaratan Rabbin katına...
Aşka gelen diller, söyleşir şeyda şeyda...

Al kanların üzerine, yıldızlar yağmış...
Ay'ın şavkı Hilal olmuş, uzanmış...
Yâ Rab! bu ne tablo, şehitler sıra sıra...
Diller susmuş, gözler tevekküle dalmış...

Fatima Humeyra Kavak

Çanakkale Şehitleri Anısına

Tüm Çanakkale şehitleri anısına
Ruhunuz Şad olsun
Çanakkale açıklarında düşman gemileri
Bekliyorlar Boğazlar’ı geçmeyi
Varacaklar İstanbul'a
İşgal edecekler güzel ülkemi

Her gemi sanki birer yüzer kale
Mart'ın On sekiz’i, günlerden Perşembe
Hepsine yetti Nusret Mayın Gemisi
Ne Queen Elizabeth kaldı, ne Inflexible

Denizden geçemediler hedefleri oldu Alçıtepe
Çıkmak istediler bu defa Seddül Bahir’e
82 bin kişiyle geldiler Çanakkale’ye
Mustafa Kemal vardı on binlerce Mehmet’le

Seyit onbaşı kaldırdı 276 kiloluk top mermisini
Şaşırttı bu mermi onlarca düşman gemisini
Churchill, Fisher,General Hamilton ve Lloyd George
Hepsi şapka çıkardı böyle kahraman millete

Geçit yok Çanakkale’den öteye gidilemez
On binlerce Mehmetçik kanıyla boğar sizi
Mustafa Kemal taarruz değil ölmeyi emretmişti
Buradan değil gemiler, bir kuş bile geçemez

Bu günler bize o kahramanların hediyesidir
Hepimiz yazılan bu destanı çok iyi bilelim
Bir ulusun yoktan varoluş hikayesidir
O şehitlere tüm ülke hürmet edelim...

Galip Sinecikli

! ! ! Çanakkale Geçilmez! ! !

Masallar la,ninniler le uyutulduk
İçi boş vaatler le avutulduk
Dil,din,ırk ve mezhep çatışmasıyla
Herbirimiz bir tarafa savrulduk


Oysa,daha dün gibi aklımızda
Benim,senin,CUMHURİYET çocukları nın
Yakın geçmişte İngiliz'i,İtalyan'ı
Sürmedikmi,Fransız ve Yunan'ı
Geldiğine pişman etmedikmi Anzak, ları


Kendine gel ey! TÜRK gençliği
Namusun ve şerefinle koru bu eşsiz vatanı
Dalgalandığı yerden indirtme AL BAYRAĞI
Sen,destanlar yazan TÜRK soyusun
Çanakkale Geçilmez! diye
Tarihe altın harflerle yazdırtmadık mı?

Aydınlı_İbrahim Dikmen

Çanakkale

Çanakkale conk bayırı geçilmez,
Türk yüreği çelik olur ezilmez,
Bu toprakta hiç izinsiz gezilmez,
Çanakkale şehitlerin kucağı.

Kocatepe Atatürkle yürüdü,
Şehid gazi düşmanları sürüdü,
Düşmanları Türk kokusu bürüdü,
Çanakkale mehmetlerin diyarı.

Bırak anafartalar söylesin,
Söylesinde bunu dünya dinlesin,
Dumlupınar gerisini söylesin,
Çanakkale kahramanlar diyarı.
  
Ümüt Güngör
 
...Çanakkale ve Şehitlerimiz...

Ç oktan ilan edilmişti seferber,
A vrupalılar akın ettiler beraber,
N aliş başlar gelince Çanakkale'ye,
A yılınca bağırırlar af eyle diye...
K albinle karşı koy düşmana mütemadiyyen
K orkma! Ölürsen cennettesin ebdiyyen...
A llah aşkı ile yanan kalbinin ateşi,
L akin olmamalı bu aşkın bir eşi,
E rvah yukarı doğru süzüldükçe;
Ş ahadet sesleri yükseldikçe;
E celin geldiysede korkma sakın!
Haydi saldır düşmana akın akın...
İ manın seni durmadan yüceltir;
T epelerin en büyüğüne sacağını yükseltir,
L eke getirmez adına şanına,
E lmas gibi vatanın bir taşına...
R efah bıraktınız yaptıklarınızla bende,
İ hya ettiniz beni olayım size bende (köle) ,
M ethiyelerin nicesini yapsak azdır sizlere,
İ yi ve güzel bir örnek oldunuz bizlere
Z afer sizin, zafer bizim, zafer hepimizin....
  
Cihan Kaya
 
Çanakkale / uyan şehit uyan

Kim bu cennet vatan uğruna olmaz ki feda
Şüheda fışkıracak toprağı sıksan şüheda
Canı cananı bütün varımı alsında Huda
Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda....M. Akif Ersoy


Vatan sana minnettardır Akif

Bir destandır istiklal marşı
Birleştirdi şehit yerle arşı
Kim demiş ki bu millet şaştı
Dünya unutamaz bu savaşı/bu marşı.....Arap kurt

Çanakkale / uyan şehit uyan

Ey şanlı şehit
Tüm dünya kahramanlığına şahit
Bir avuç toprak, bir taş için hakka yürüdün
On sekiz yaşında toprağa girdin
Şimdi gel gör halimizi

Uyan şehit uyan vatan ne halde
Kimlerin elinde
Bastırmadığın postallar volta atıyor yurtta
Hala yaşıyorsak senin sayende
Kanınla duanla duruyor vatan elimizde

Çanakkale
Kınalı kuzuların
Destan yazan kahramanların yurdu
Dünya
İnsanın azmini inancını sende gördü

Uyan şehit uyan vatan ne halde
Mabede uzanıyor eller
İnanca sövüyor diller
Kendi bayrağını yakıyor hainler
Uyan şehit uyan
Gör halimizi
Öyle bir hengâmedeyiz ki
Kimseler anlamıyor ahvalimizi

Mümkün olsa da senin yerine girsem toprağa
Kalksan da
Bir kurşun daha sıksan bizdeki aymazlığa

Canınla aldığın, kanınla suladığın
Cennet ettiğin yurdu
Soysuzlar istila etti
Uyan şehit uyan gör halimizi.

Ben seni kimseye anlatmıyorum
Kahramanlığına cihan şahit
Mekânın cennet, unvanın şehit
Senin ruhun / bedenin Allaha ait
  
Arap Kurt

ÇANAKKALE...


Gün geçmiş,yıl geçmiş ne yazar.
Her karış topragında,bin şehit bir mezar.
Yeryüzünde yaşadıkça,tek dişi canavar.
Türk milleti,aynı destanı yine yazar.

Sen rahat uyu,ey şanlı şehit.
Gölgesinde gölgelen,al bayrağin.
Hangi kem göz,sana edebilir nazar.
Türk milleti,aynı destanı yine yazar.

Yedi cihana yeter yazdığın destan.
Gök kubbe ay,yıldız sana verir selam.
Çanakkaleyi düşmana yaptinya mezar.
Türk milleti aynı destanı yine yazar.

Dünya döndükçe,Çanakkale yine geçilmez.
Kanınla suladın toprağı hangi canlı seni bilmez.
Sen yazdın cihana,şanlı tarihi,artık kim bozar.
Türk milleti aynı destanı yine yazar.

Şefik Aydemir

Çanakkale Anası

Vatan elden gidiyor, diye bir ses duyuldu,
Yedisinden yetmişe, vatan yola koyuldu…

Yüreğinden vurulmuş, bu yarası kurur mu,
Baba oğul cephede, Türk anası durur mu? ..

Mermileri yüklendi, pamuk gibi kuş gibi,
Tarihe isimleri, işlendi nakış gibi…

Kucağında mermisi, bebesi de sırtında,
Biliyor ki istikbal, şu yamacın sırtında…

Ağlamaklı bebesi, bakamaz artık geri,
Tütmüyor ki ocağı, eride vatan eri,

Özgürlüğü katıyor, bebesinin sütüne,
Mermi vatan demektir, toz değmesin üstüne,

Ayakları yaralı, ermelidir rahmete,
Taşıdığı her mermi, varmalıdır Mehmet’e…

Durmamalı ki asla, duracak ta vakit yok,
Cephededir Hasan’ı, atacak mermisi yok…

Patlamakta bombalar, bir bir yanı başında,
Vatanın toprakları, yemeğinde aşında…

Adım adım geliyor, istikbal ileride,
Can vermeye koşuyor, emir var, ileride…

Top sesleri ninni mi, bebeğimi ağlıyor,
Kimseler soramadı, yüreği ne dağlıyor…

Çanakkale anası, iki cihan yolu var,
Geride birkaç değil, milyonlarca oğlu var…
  
Bedri Kenan Karaal
 


 

 

Tşkrlr Paylaşım İçin